امشب از باده خرابم کن و بگذار بميرم
             غرق دريای شرابم کن و بگذار بميرم  
                         قصه ی عشق بگوش من ديوانه چه خوانی
                                     بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بميرم 
                                            گر چه عشق تو سرابيست فريبنده و سوزان
                                      دلخوش ای مه به سرابم کن و بگذار بميرم
                                زندگی تلخ تر از مرگ بود گر تو نباشی
                بعد از اين مرده حسابم کن و بگذار بميرم
  پيرم و نيست دگر بيم ز دمسردی مرگ 
                گرم رويای شبابم کن و بگذار بميرم
                              خسته شد ديده ام از ديدن امواج حوادث
                                      کور چون چشم حبابم کن و بگذار بميرم
                                                   تابکی حلقه شوم سر بدر خانه بکوبم 
                                         از در خويش جوابم کن و بگذار بميرم
                                    اشک گرمم که بنوک مژه شمع بلرزم
                  شعله شو، يکسره آبم کن و بگذار بميرم.

با سکوت زیرکانه منو فریاد زدی

با چشات دوست دارم رو تو گوشم داد زدی

با نگاه عاشقت مست مستم کردی

به می و جام و سبو باده پرستم کردی

الهی الهی تا نفس تو سینه هست

بمونی برای من

 نرسيديم به هم بازي يک تقديريم                                    
                              عاقبت در هوس ديدن هم ميميريم
              عشقمان مخرج صفريست که تعريف نشد                                                 
                                آه و افسوس که يک واژه بي تدبيريم
               بعد از آن حادثه هايي که جدامان کردند                                          
                               آنچنان شد که دگر از همه عالم سيريم
                    اشک ميريختيم و دل که نميکنديم آه                                           
                                 چه کنيم هر دو از اين واقعه دلگيريم
                وقتي از فاصله ها گفت دلم خنديديم                                       
                                    فکر کرديم بهاريم که بي تغييريم
                  باز هم نام ترا در دل خود حک کردم                                       
                                  و محال است از اين ايده خود برخيزم

 

توفقط يه پل مي خواستي که من واست يه آرزوي خوب کنم
آرزوي من کم من بي نام و نشون         
اينکه تو خوش باشي اينکه توگل باشي
 آرزوي من کم من بي نام و نشون
اينکه تو لحظهات ديگه هيشکي واسه تو يه پل نشه
ديگه هيشکي واسه تو مثل پل خراب نشه